U suštini, poznajemo različite podele geotehničkih ankera:

U zavisnosti od namene, ankeri mogu biti trajni ili privremeni.

U zavisnosti od načina prenosa sile ankeri mogu biti aktivni i pasivni.

U zavisnosti od načina ugradnje mogu biti klasični (bušenje rupa cevima, ugradnja i fugovanje ankera), sa spojnim delom tretiranim mlaznim fugiranjem, mogu se istovremeno bušiti, ugrađivati i injektirati (IBO ankeri). ..

U zavisnosti od namene i načina prenosa sile, u pojedinačne tipove ankera mogu se ugraditi različiti nosivi elementi; čelične žice za privremene ili trajne aktivne ankere, armaturne šipke (RA armatura, GEVI čelik, DIVIDAG šipke, pune ili šuplje…) za pasivna trajna ili privremena ankera…

Ankeri se mogu razlikovati i po nosivosti (prema broju ugrađenih nosivih elemenata – užadi, prema prečniku armaturnih šipki…), prema prečniku rupe u koju se ugrađuju, dužina spojnog dela…

Osnovni princip ankerisanja je armiranje ili „pričvršćivanje“ delova konstrukcija ili nestabilnog tla za nosivo temeljno tlo, kao npr. ankerisanje pilot-zida nakon iskopa nasipa, nakon iskopavanja građevinske jame, sanacije klizišta, ankerisanja napuklih stenskih blokova, ankerisanja dubokih iskopa (npr. šahtova), podzemnih prostora, tunela…

Preduzeće poseduje opremu i mašine za izvođenje svih ovih tipova ankera, a u praksi su najčešće:

• privremeni ili trajni aktivni geotehnički ankeri, izrađeni “klasično”, bušenjem rupa prečnika 140 mm (upotrebom pneumatskih dubinskih čekića i zaštitnih cevi – stubova) i ugradnjom 2 do 6 čeličnih užadi prečnika 0,6”, fugiranjem i zatezna sidra na projektovanu silu;
• privremena sidra za mlazno injektiranje; Bušenje prečnika 97 mm za mlazno injektiranje (bušenje trokrilnim dletima i korišćenje vode), injektiranje pod visokim pritiskom, zamena trokrilnih dleta burgijama, bušenje i umetanje nosivih čeličnih užadi (do 4 užadi) kroz unutrašnju stranu stuba za mlazno injektiranje, izvlačenje šipke za bušenje i istovremeno zalivanje postavljenog ankera fugom, zatezanje ankera na projektovanu silu;
• pasivna sidra; bušenje anker rupa spoljnim čekićima, pri čemu je bušaća šipka ujedno i anker element – šuplja armatura, kroz koju se tokom bušenja dovode vazduh, voda ili fuga na dno rupe, a burgija se gubi – ostaje na dnu. rupe nakon bušenja. Ukoliko je zid bušotine stabilan i ne urušava se, bušenje se vrši bušaćim šipkama i komprimovanim vazduhom, bez cevi, u bušotinu se po završetku bušenja ugrađuje obična armatura (RA, GEVI čelik, DIVIDAG šipke), koja se naknadno ubrizgava..

Nosivost aktivnih (užetih) ankera dostižu do 900 kN, a nosivost pasivnih ankera zavisi od vrste ugrađenog ankerskog tela (za ugradnju IBO ankera vidi tabelu!).